13. þing LSS var haldið um liðna helgi og komu þar saman fulltrúar deilda slökkviliðsmanna og sjúkraflutningamanna um landið. Sverrir Björn Björnsson, formaður LSS setti þingið. Hér að neðan er setningarræða formannsins.

"Ráðherra, Brunamálastjóri aðrir gestir.

 

 

 

Í dag ætlum við að setjast niður og marka stefnu LSS til næstu tveggja ára. Það er von mín að næstu árin verði okkur happasælli en þau sem eru að baki frá því við þinguðum síðast. Eins og öllum er kunnugt þá hafa þau ekki verið Íslendingum til framdráttar.

 

 

 

Það eru tveir kjarasamningar að baki sem ekki hafa gefið okkur mikið í aðra hönd. LSS á enn ósamið við Launanefnd sveitarfélaga (LN), ríkisvaldið og Samtök Atvinnulífsins (SA). Þannig að LSS hefur enga bundna samninga þegar þessi orð eru sögð. Það er þó smá von að LN “hisji” upp um sig sokkana og setjist niður með okkur og semji um launaliðinn á sama grundvelli og gert við aðra sem samið var við í anda stöðugleikasáttmálans síðast liðið sumar.

 

 

 

Félagsmenn LSS felldu samninginn á þeirri forsendu að hann væri ekki að gefa sömu launahækkanir og sambærilegir starfsmenn annara BSRB-félaga var boðið. Þessi staðreynd kom skýrt fram í útreikningum hagfræðings BSRB, og hefur LN staðfest að þeir séu réttir. Þrátt fyrir að við værum í samfloti með öðrum BSRB félögum í samningsviðræðunum við LN þá fékk LSS ekki tilboðið í hendurnar fyrr en flest félög innan BSRB voru búinn að skrifa undir sína samninga. Þá kom i ljós að ekkert bitastætt var í tilboðinu og okkur mismunað í skjóli mismunandi launakerfa.

 

 

 

Ég og framkvæmdarstjóri LSS spurðum okkur þeirra spurningar hvort við hefðum verið vílaðir inn í þessa atburðarás á grunni samstöðu samtaka bandalags sem hafði verið að hittast undanfarnar vikur til að fylgjast með hvert samninga mál væru að þróast.

 

 

 

Til að rifja upp fyrir fólki þá stóð hækkun ASÍ félaganna þarna um vorið í stjórnvöldum og Samtökum Atvinnulífsins. Gera þurfti eitthvað fyrir hinn almenna launþega til að þagga niður í honum. Það var gert með því sem stjórnvöld kalla “Stöðuleikasáttmála”.

 

 

 

Sér er hver stöðugleikinn.

 

Á þessu þingi verðum við að taka ákvörðun um hvert stefna skal í tilraun til að ná kjarasamningum við viðsemjendur okkar.

 

Það kemur mörgum það spánskt fyrir sjónir þegar við erum spurðir hvort við höfum verkfallsrétt, að svarið er “Já”.

 

Hér með er ég ekki að boða verkfalls-aðgerðir en, það er eitt af þeim úrræðum sem við höfum til að ná fram þeim sjáfsögðu mannréttindum að semja um kaup okkar og kjör.

 

LSS hefur ekki farið fram af neinni óbilgirni til að freista þess að ná fram samningum. Það getur þó ekki verið gott fyrir stéttina að vera talinn til hátekjuhópa í júlí 2009, en til láglaunahóps, í apríl 2010.

 

 

 

En það er fleira sem þarf að taka fyrir hér á þinginu.

 

 

 

Það var okkur sérstakt fagnaðarefni þegar Umhverfisráðherra lagði nýverið fram á alþingi, frumvarp um breytingar á lögum um Brunamál. Málið er vel undirbúið og vonandi vinnst það hratt, því það er búið að taka alltof mörg ár að koma þessum breytingum í gegnum kerfið.

 

 

 

Það var þó eitt varðandi frumvarpið sem stakk mitt slökkviliðshjarta. Það að sjá í skýringum með frumvarpinu, þar sem talað er um fastklemmt fólk í mannvirkjum, að þar sé talin ástæða til að taka það sérstaklega fram að ekki sé verið að tala um þá rústabjörgun sem er á hendi Björgunarsveitanna......

 

 

 

Það vita það allir að björgunarsveitir starfa í umboði opinbers aðila þannig að nefna þær þarna er eins og skrattinn úr sauðaleggnum og væntanlega gert í þeim tilgnagi að friða þann eina þingmann, sem hafði sig mikið í frammi þegar svipað frumvarp var síðast lagt fram.

 

 

 

Maður fær á tilfinninguna að þrýstihópar, hvaða nafni sem þau nefnast, yrðu að koma sínum manni á þing til að tryggja sinn hag.

 

 

 

Það er mín staðfasta trú að kjörnir þingmenn eigi að skoða hvert mál af yfirvegun, fara yfir þau rök sem fylgja tillögunum og hlusta á þá sem að málum koma og þá sérstaklega þá sem búa yfir faglegri þekkingu og reynslu.

 

 

 

En, enn og aftur þá vil ég fagna að frumvarpið sé komið fram og vona að lög um Byggingastofnum verði að veruleika frá yfirstandandi þingi.

 

 

 

Það er vitað á meðal slökkviliðsmanna að einhverjar reglugerðir bíða í hillum stofnana sem með málaflokkinn fara.

 

 

 

Ég kalla eftir einni heilstæðri reglugerð um Slökkvilið, þar sem tekið yrði á því hverskonar apparat þetta er.

 

 

 

Þá er ég m.a. að tala um hvernig slökkviliðsstjóri getur framselt vald sitt til undirmanna.

 

Hvernig beri að “manna” slökkvibíla og ýmislegt annað sem nauðsynlegt er að sé á hreinu.

 

Langþráð reglugerð um hlífðarfatnað slökkviliðsmanna kom út á síðasta ári. Þannig að ekki sitja menn allveg aðgerðarlausir. Það er eitt og annað að gerast í málunum, en það mætti gjarnan gerast hraðar.

 

 

 

Vinnan í Skólaráði Brunamálaskólans, sem skipað var í lok síðasta árs, er farinn að taka á sig mynd. Búið er að vinna vel að því að færa nám hlutastarfandi slökkviliðsmanna í fjarkennsluform, sem verður til verulegra bóta fyrir stéttina. Þar er reiknað með að grunnnáminu sé skilað á einu skólaári í stað þess að taka mörg ár í að mennta mennina eins og verið hefur.

 

Fjarkennslu-fyrirkomulagið sem LSS hefur barist fyrir, hefur sannað sig í námi atvinnuslökkviliðsmanna.

 

 

 

Skýrslan um “Sjúkraflutninga á Íslandi” sem hafið var vinnu við að skrifa eftir fund forsvarsmanna LSS og heilbrigðisráðherra árið 2007 og kom út í janúar 2008, hefur að mestu legið ofan í skúffu.

 

 

 

Í kjölfar skýrslunnar hafa verið haldnir nokkrir fundir um nýja reglugerð fyrir sjúkraflutningamenn án þess að tekist hafa að ljúka því. Það strandar m.a. á því að heilbrigðisráðuneytið vill ekki fallast á að það þurfi tvo í áhöfn sjúkrabíla í þeim tilfellum þar sem undirstofnanir ráðuneytisins sinna þjónustunni. En samt sem áður, þá gerir ráðuneytið kröfu á þá aðila sem taka þetta að sér í verktöku, eins og t.d. slökkviliðin, að ávallt séu tveir menn á bíl.....

 

 

 

Einnig komst inn í kröfugerðar-drög að aðrar heilbrigðisstéttir gætu verið hluti af áhöfn bílsins. Þessu hafnar LSS alfarið en bendir jafnframt á að það sé ekkert því til fyrirstöðu að það komi heilbrigðisstarfsmaður sem er með læknis- eða ljósmóðursmenntun, til viðbótar við þá tvo sjúkraflutningsmenn sem telja áhöfn bílsins.

 

 

 

En það eru fleiri atriði sem huga þarf að við rekstur svona bráðaþjónustu.

 

Það er kominn tími til að ráðuneyti heilbrigðismála semji við sveitarfélög landsins um að taka yfir þessa starfsemi. Það myndi efla báða þessa málaflokka og efla sveitarfélög landsins. LSS hefur gengið á fund formanns sambands Íslenskra sveitarfélaga og viðrað þessa hugmynd og upplifðum við jákveðni við það borð. Það er stefna ráðherra sveitarfélaga að fækka og efla sveitarfélögin, og til stendur að færa frekari verkefni frá ríki til sveitarfélaganna. Það þarf þó að gæta þess að rétt verði gefið varðandi það fjármagn sem fylgir með.

 

 

 

Það er jú alltaf þannig að ekki geta allir fengið það sem þeir vilja. En það er mín bjargföst trú að “samráð” yfirvaldsins við fagfélögin sé lykill að farsælum lausnum.

 

 

 

Það er á svona tímamótum, þar sem Landssamtökin koma saman, að stefna er mótuð til framtíðar, fyrir stéttina og landsmenn alla, því starf okkar slökkviliðs- og sjúkraflutningamanna, er þess eðlis að þegar lítið er að gera þá líður fólkinu í landinu vel.

 

 

 

En skjótt skipast veður í lofti og enginn veit sinn næturstað.

 

 

 

Það er von mín að þeir sem taka þátt í þessu þrettánda þingi LSS hafi gaman af og láti gott af sér leiða inn í framtíðina.

 

Við getum haft áhrif á framtíðina, en látum sagnfræðingana um að skrifa fortíðina.

 

 

 TAKK FYRIR"

 

Á vef Landssamband slökkviliðs- og júkraflutnignamanna má sjá fleiri myndir af þinginu